 |
 |
|
De waterkipjes (waterhoentjes) zijn vrij schuw en hebben vaak geen zin in een foto. Ik hoop al maanden op een goed moment en plotseling is het er dan. Ze blijven wat rondscharrelen op de kant en dat moet je dan uitbuiten ook. Geen honden vandaag en geen wielrenners of trimmers dus alle tijd. Heerlijk maar erg koud in de Krimpenerwaard…
Sony 70/400 werk op de Sony 350
We kunnen als we twee foto's in elkaar zetten waarvan we de eerste een staps teruglopende scherpheid geven een heel leuk realistisch effect krijgen. Dit is wat je krijgt als je een beetje om leert gaan met Photofiltre. Ongeveer 20 minuten werk om deze twee shots die in in de Krimpenerwaard nam, één te maken. Of zit er toch een echte bij?
Op zaterdagnacht 6 februari liep Partyschip Wilsun vast in de dijk van Gouderak. Door de lage waterstand dichte mist en wellicht in combinatie met een klein beetje te veel snelheid, werd het schip onbestuurbaar en boorde zich in de dijk. Pas de volgende morgen werd het schip door een sleper om halftwaalf vlotgetrokken. Met veel stuurmanskunsten werd de IJssel verlost van het diagonaal vastliggende schip. De schade aan het schip en de dijk lijkt vooralsnog erg mee te vallen. Pas op maandagmorgen kreeg ik van de zoon van de kapitein te horen dat er ook volop gasten aan boord waren die allemaal met de loopplank het schip hebben verlaten en op de taxi zijn gezet...
Tja dat heb je wel eens dat je op je gemak naar de kerk tuft en denkt, hé er zit een vent vast met zijn schip in de dijk. Dan maar hopen dat hij met hoogwater loskomt maar neen. Dus dan maar na de kerk even een praatje wezen maken en wat foto's. Maar gelukkig kregen we hem los. Nou ja, de sleper kreeg hem los, wij stonden aan wal te bléren hoe het moest en voor het eerst begreep ik het spreekwoord: de beste stuurlui staan aan wal, volkomen...
Misschien aardig om in de gaten te houden dat er in de postiljon wellicht een stukje over inkomt met foto van aanstaande woensdag...
Uiteraard met verbeterde info betreffende deze situatie want nu staat het nog niet geheel goed, maar in de papieren editie wordt het complete verhaal wel goed gezet.
Krijg je geen postiljon dan kan je hem hier wellicht even bestellen:
http://www.echo.nl/ro-kw/buurt/ingezonden/983595/schip.loopt.vast.in.dijk/
Nu het ijs uit de sloten weg is gedooid en de sneeuw verdwenen, heeft de polder weer haar mooie groene sfeer. Niet dat ik al het wit niet mooi vond maar ergens ben ik toch weer blij met al dat groen. Als de zon even iets van haar warmte doet voelen, want je merkt toch al dat ze meer kracht krijgt zo in februari, beginnen ook de tiendwegen weer op te leven. In de vorstperiode was het namelijk ijzig stil wat klein vogelspul betreft maar, er is verandering op til. De Graspiepers zitten weer in de boom en ook de Putters heb ik wederom bezig gezien met het leegeten van de zaden der Elzenboom. Zelfs een ringmus (je weet wel met zo’n leuk bruin petje) zat een beetje te soezen in de zon op een boerenhek. Nog even volhouden hoor dan is het weer lente. Een stel canadese ganzen stond me wantrouwend op te nemen bij het Beierse wegje en waggelde verder. Thuisgekomen hoorde ik een dreun op het raam en raapte buiten dit musje op wat helemaal van slag was. Voordat de katten of de teckels hem te grazen namen op een bedje van mos gelegd en even later vloog ze weer op en verdween, gelukkig maar.
Wel even een shot gemaakt toen ze ineengedoken nederlag. Had geen zin om de Sony te pakken (lag boven) dus de compact dan maar (die is altijd beneden) maar erg weinig licht dus in het cropje is wat ruis geslopen. Is echt iets om op te letten dat ruisje in je foto's. Ruis ontstaat vaak in de donkere gedeelten (achtergronden) Hoge Iso waarde geeft vaak meer ruis, dus als je licht genoeg hebt liever op 200 Iso de camera...
Wat zit er nu onder mijn buik? Het jeukt het kriebelt en frutselt het maakt me gek. Of zit het hier opzij? Neen, ook al niet misschien wat hoger. Krijg nou wat, sta ik lekker te jeuken zit er de hele tijd een rare man naar me te loeren door een lange lens. Voyeur noemen ze dat geloof ik. Meneer wilt u aub weggaan als ik privé bezig ben?
Bedankt!
Vogelplas (achter Gouderak). Bergeenden waren vroeger meer kustvogels. Maar nu komen ze in polders, duinen en langs de grote rivieren, maar ook langs het IJsselmeer voor. Ze zijn vrij fors en lijken op het eerste gezicht meer ganzen dan eenden (vanwege hun afmeting). Meest in het oog springend is wel hun mooie rode snavel.
Lumix compact camera werk met een teleconverter van Raynox.
Deze dus:
http://www.fotokonijnenberg.nl/product/50275/raynox_dcr-2025pro_telefoto_22x.html
Ze worden wel steeds duurder ik betaalde een jaar geleden 160 euro
De verlichte boerderijenroutes in Zuid-Holland / Groene Hart vormen onderdeel van een groter project dat ’Vervolg Jaar van de Boerderij in Zuid-Holland’ heet. Voor het realiseren van deze routes werkt de Boerderijenstichting Zuid-Holland samen met de betrokken gemeenten, locale en regionale plattelands- en historische organisaties en het Erfgoedhuis Zuid-Holland.
Bezoekers van dichtbij en verder weg blijken graag een verlichte boerderijenroute te komen rijden. Het bijzondere van de Zuid-Hollandse / de Groene Hart routes is dat bezoekers van harte welkom zijn daadwerkelijk een boerenbedrijf te bezoeken. Ook boerderijen die geen agrarische functie meer hebben zetten graag hun deuren voor publiek open. En dat wordt gewaardeerd!
In januari en februari 2010 zet de Boerderijenstichting
Zuid Holland tussen 19.00 en 22.00 uur de schijn-
werpers op een groot aantal karakteristieke boerde-
rijen, enkele molens en ophaalbruggen in de
Krimpenerwaard. De route gaat door het buitengebied
van de gemeenten Bergambacht en Vlist. De route
kan gereden worden op 28 en 29 januari, 3, 4, 5, 10,
11 en 12 februari 2010.
Omdat ik wel eens vragen krijg betreffende wallpapers van mensen die wel graag meelezen en kijken maar niet het fototoestel ter hand nemen, twee foto’s die je als wallpaper mag gebruiken (niet voor iets anders).
Hoe werkt dat voor hen die niet handig zijn met de pc?
Je klikt op de link onder de foto
Je klikt op de link onder de foto, dan met je rechtermuisknop) ja dat is diegene die je niet veel gebruikt) op de foto en dan gaat een menu open waar je op: “als achtergrond gebruiken” kan klikken. Klaar hij staat nu op je monitor…
Soms werkt het niet zo en zal je hem via kopieren even op moeten slaan en daarna via: eigenschappen, bureaublad, moeten plaatsen.
Veertien jaar geleden werd de eerste zilverreiger in de Krimpenerwaard ontdekt. Gelukkig is het aantal van deze schitterende vogel ieder jaar verder toegenomen. Nu telt men ongeveer tweehonderd van deze wonderlijke vogels, met hun spierwitte verendek en oranje/gele lange snavel en zeegroene ogen. Maar je moet voorzichtig zijn om ze te benaderen, want ze zijn zeer schuw en hebben je allang in de gaten alvorens jij hen gezien hebt. Vanwege de koude en de schaarste in voedselaanbod worden ze in de winter veel tammer en verbruiken zo weinig mogelijk energie. Het steeds weer op moeten vliegen als er mensen langslopen of fietsen, vergt nu eenmaal kracht en die verbruiken ze het liefst zo min mogelijk in deze koude tijden. We hebben geluk, er loopt een drietal zilverreigers die het vandaag even niet aan de stok hebben met elkaar, want dat gebeurt zeker als de honger hun magen tart, dikwijls. Het gevecht om dat ene stukje open water, dat plekje waar regelmatig een veldmuisje tevoorschijn komt of ander eetbaars te vinden is, blijft reden tot veel ruzie.
Hun vlucht is zo sierlijk dat ze wel langs de hemel lijken te dansen. Niet moeizaam fladderend, maar met zachte slagen wieken ze geruisloos als witte engelen op, enkel een zacht geknor van ongenoegen achterlatende. Niet zoals de blauwe reiger, zijn neef in het meer donkere pak, die hard schreeuwend van zich laat horen als hij je niet in zijn buurt wil hebben. Neen, de zilverreiger geeft enkel een zacht geknor als hij verstort opvliegt. De grote zilverreigers slapen in groepen van soms tientallen bij elkander op een vaste slaapplaats die ze bij het ondergaan van de zon opzoeken.
De schuwe kramsvogel die in de herfst nog zo slecht te benaderen is, blijkt als de winter verder vordert en de honger hem drijft te veranderen in een redelijk tamme lijstersoort. Kon je in de herfst nauwelijks dichtbij komen, nu soms tot op drie meter afstand als ze druk doende zijn met de laatst overgebleven bessen in struiken of bomen. Favoriet voedsel blijft (hoe kan het ook anders met deze lijsterachtige) de lijsterbes en meidoornbes. Een vastgeprikte appel op een takje wordt zeer zeker niet versmaad door de kramsvogels en het loont wellicht de moeite om hem naar de tuin te lokken met een dergelijke lekkernij. In januari/ februari trekken veel kramsvogels tezamen met koperwieken (ook een lijsterachtige) waar ze het dikwijls mee aan de stok hebben, naar de binnensteden en stadse parken om daar voedsel te zoeken. Vinden ze een lijsterbes, dan blijft het groepje er dagenlang rondhangen net zolang tot de bessen opgegeten zijn en trekken dan pas weer verder. Ook wormen en insecten versmaden ze zeker niet. Ik heb zelf de indruk dat in de winter koperwieken meer op de grond foerageren en jagen naar wormpjes en andere insecten tussen de bladeren dan de Kramsvogels, die zich het liefst voeden met gemakkelijk te plukken bessen. Maar prik ook gerust eens een appels op een takje in de tuin, naast dat andere vogels ervan snoepen bestaat een redelijke kans dat u de kramsvogels en de koperwieken naar uw tuin haalt.
Tip: Ga een deze dagen eens op een zonnige morgen naar het stadspark en je zult zien dat je tot 3 meter bij ze kunt komen. Ga als je ze ziet gewoon rustig tegen een bosje staan waar ze (meestal aan het eten zijn)en je zult zien dat ze bijna op je lens gaan zitten als je stil blijft staan en afwacht....
Je hebt mensen die komen in de sauna echt even tot rust of zichzelf. Anderen gaan liever op vakantie of misschien tussen door een avondje uit. Voor mij is een wandeling in de polder, waarbij ik voor zonsopkomst van huis vertrek een heerlijk moment van bezinning en rust. Nu er sneeuw ligt heeft het een dimensie meer omdat het zo sprookjesachtig is. Nog niemand in de polder te zien. Geen trimmers, geen mountainbikers of mensen met honden neen, enkel de stilte en de rust. Hier en daar valt nog een vlok sneeuw en mijn voeten houden zich redelijk warm in de laarzen, dus mij hoor je niet klagen. Oog hebben voor detail is een must als je mooi fotowerk wil schieten en vaak ligt het allermooiste onder handbereik.
Door met je telelens (of zoom) helemaal voluit op een afstand van 1 a 2 meter dergelijke foto’s te nemen, krijg je zo’n mooie zachte achtergrond (Bokeh voor de kenners). Dit voegt beslist toe aan de schoonheid van je foto’s. Let daar vooral op….Zon in de rug bij dit soort fotografie.
De sneeuw kraakte vers onder mijn klompen toen ik nog voor de zon op was de tiendweg opwandelde. Er was geen mens te zien en ook al de schapen waren van het weiland om te lammeren. Een aantal zilverreigers groepte samen langs een wak en lieten zich gemakkelijk op de foto zetten alvorens op te stijgen en hun kenmerkende geknor van onvrede te laten horen. De blauwe reigers schreeuwen als ze opstijgen maar de zilverreigers brengen een apart soort geknor voort wat heel lief klinkt. Een met het nummer 44 gemerkte knobbelzwaan graasde van de bodem der sloot en haalde stinkende half vergane plantenresten omhoog en at het smakelijk op, als een gastronoom die enkel de knoflook mist in het gerecht….
Eergisteren een dag van uitersten. Hagel, rijp, sneeuw, zon, donkere luchten, heldere luchten, ik heb alles gezien.
Ook de zonsondergang achter ons huis, kijkende over de weilanden was adembenemend. Even eerder had ik nog een leuke ontmoeting met een in de Elzenboom rustende aalscholver en aan de rand van de vaart kwam zelfs de Geert Wilderseend nog even om het hoekje kijken. Hij snaterde luid, maar er zat best veel in wat hij te zeggen had, vond ik...
Een wisselende dag met regenbuien en af en toe wat zon. Toch maar even de polder in waar smienten in het reeds sneeuwvrij geregende gras met ontelbare bijeenzitten. Met veel lawaai stijgen ze soms in koppels op en vliegen naar een andere locatie. De ooievaar vliegt over mijn hoofd en vindt het nog te koud om met kindertjes in de snavel onderweg te gaan. Nog maar even wachten dan…
Vandaag helaas geen zonnetje zoals gisteren wat de Krimpenerwaard zulk een vriendelijke uitstraling gaf. Gisteren mocht ik mij nog verheugen in een aardige Pimpelmees die op jacht was naar eetbaars in een knotwilg. Zelfs het roodborstje zat in de wilgenboom en stak enkel zijn kop boven de takken uit, dus dan neem in toch genoegen met enkel het kopje. Een zwaan deed me denken aan het monster van loch nes, met die lange hals maar dan zonder monsterlijk te zijn. Als laatste stond een blauwe reiger op haar plek bij het wak in de hoop naar vis of een vette kikker...
Onwijs koud in de polder en even een vluggertje gemaakt in de sneeuw. Met de camera wel te verstaan! Gewoon wat shots van een restantje vegetatie met wat sneeuw erop genomen en wel tegen verschillende achtergronden. Je kan mooi zien dat een achtergrond erg veel doet in je foto. Het kan hem maken of breken. Gewoon uit de hand met de 400mm lens genomen op zegge twee meter afstand met de zon redelijk in de rug.
Een koperwiek zittende tussen de takken. De een vindt het prima zo en natuurlijk, de ander heeft er liever een wat rustiger compo bij in gedachten en neemt de takken weg. Het is ook nog leuk om op een donkere winterdag wat te stoeien met leuk gelukte foto’s. Maar ieder zijn meug denk ik dan…
Gebruikte progjes: Photofiltre, infaview en Heliconfiltre. Tijd om takken weg te nemen, ongeveer 10 minuten.
Naarmate de tijd voorbij gaat, ga je vanzelf de grens van fotografie verplaatsen naar een ander niveau. In het begin was je blij met een leuk plaatje, maar als je duizenden foto’s verder bent gekomen geeft een leuk plaatje geen voldoening meer. Je gaat, omdat je toch vaak dezelfde vogels, insecten etc voor de lens krijgt, op zoek naar verbetering van het compo. Een reiger tegen een mindere achtergrond neem je gewoon niet meer en wacht je kansjes geduldig af tot het ogenblik dat hij op een ander plekje staat. Belangrijk is te letten op warme achtergrond tinten. Verdroogd gras, riet o.i.d dergelijks geeft altijd van die geweldige warme achtergronden (beetje zon erbij). Een bevroren sloot (ijs dus) kan heerlijke ijsblauwe tinten in de achtergrond brengen. Iets om oog voor te ontwikkelen en rekening mee te houden. Ga ook eens vroeg op pad en ontdek de charme van de damp in de morgenzon. Kan heel fraai werk opleveren. Het eerste uur zonneschijn is geweldig voor witte vogels en toont de details in de veren prachtig. Ik noem ook nog de fotobewerking, zonder welke een foto gewoon minder uit de pixels komt omdat het nu eenmaal onderdeel is van de hobby. Eigenlijk zijn veel bewerkingen geen bewerkingen maar niets anders dan er vroeger al in de DOKA gebeurde. Die klik scherpte, dat vleugje extra contrast etc, het hoort er allemaal bij…
 
Soms kloppen de weerberichten gelukkig niet en ik was maar wat blij toen ik om halftien de lucht open zag barsten als een kroket in het hete patatvet en sprong op de fiets en hup de polder in. Er lag een schaap met de poten omhoog te jammeren en ik klom dus over het hek en plaatste haar op de poten waarbij ze een klaaglijk doch dankbaar geblaat liet horen. Te veel wol en dan topzwaar komen ze echt niet meer overeind. Een echtpaar reiger begon een beetje te flirten en ik had dat dus toch goed aangevoeld van de week dat er wat in de lucht hing. De zilverreiger stond nog alleen maar als je van zilver bent, kom je ook wel aan een fraaie blonde stoot denk ik dan…
De nijlgansen zijn in mijn beleving de mooiste soort die er is. Met die mooie donkere vlek op zijn oog en fraaie tekening een lust voor het oog. Soms kan je lekker dichtbij komen zoals hier in de vogelhut die op het stukje natuurgebied staat achter Gouderak bij de vogelplas…
Details foto's: gemaakt met de Lumix compact met teleconverter van Raynox (is lens die je in het filter kan schroeven en de 420 mm opschroeft naar bijna 1000mm) zie link voor details voor deze opzet.
Gisteren liet eindelijk de zon zich even een middag zien. Je zou bijna vergeten hoe leuk fotografie is. Maar ja, met dat asgrijze weer is er weinig moois te schieten. Op de tiendweg van de polder was het nagenoeg uitgestorven en de zon zakte al langzaam in haar hemelbedje weg en het werd langzaam donker. Een mooi meisje met pruillipjes en met wie het wellicht goed toeven was op een onbewoond eiland, reed me op een paard voorbij. Verdraaid ik ben al weer 49 jaar (bijna dan) en heb mijn "onbewoonde eilanden gevoel" toch ten diepste al jaren achter mij liggen. Zou het vroeg voorjaar worden?
Mensen wat is die winter donker en grijs. Dan komt het verlangen in je op naar het voorjaar. Wanneer de grutto’s door de lucht hun naam roepen en de scholeksters op een paaltje rusten. Temidden van het riet de rietzangertjes bezig zijn met nestelen en af en toe op een rietsigaar op de uitkijk staan. Wanneer het winterkoninkje zijn witte koninkrijk heeft verwisseld voor een groen tapijt. Maar dat duurt toch echt nog de nodige maanden. Alvast een vooruitblikje dan maar.
Fotodetails: Lumix compact camera werk.
Her en der worden stukjes blauwe lucht zichtbaar. Zou de vorst dan voorbij zijn? Ergens wel lekker dat het minder koud is maar het was ook wel mooi. De bloemen in de achtertuin en zelfs de restanten van de karmozijnbes waren zulke dankbare objecten met de strenge nachtvorst er zo overheen. Nou van mij mag het nog wel een aantal weekjes vriezen maar dan liefst zonder sneeuw. Rijp zou me wel welkom zijn want daar gaat alles zo sprookjesachtig van worden. Afwachten maar. Op een meerpaal zit een eenzame meeuw en denkt er het zijne van.
Als ik de polder inloop hoor ik ze al in de verte. Putters. Het leuke van putters is dat ze ook in de vlucht hun kenmerkende geluidje laten horen of misschien wel juist dan. Zo is een overvliegende putter of een zwerm bij elkaar gemakkelijk te herkennen. De lucht is grijs en dicht maar heel soms piept de zon er even door. De zilverreiger staat op zijn bekende plekje maar door een te kort aan zonlicht geen superplaat van kunnen schieten. Misschien een andere keer weer. Ook de gewone reiger had er weinig zin in en steeg blèrend op. Op het plekje bij het bankje is alles nog spierwit. Een week of wat geleden schoot ik hier nog het volgende plaatje van mensen die even de laatste zonnestralen wilden opvangen. Dat is nu weer het aardige van een telelens, je kan zo lekker ongemerkt dingen op de foto zetten. Je voelt je eens soort jutter die overal en nergens op zoek is naar leuke momenten...
Moe maar voldaan van het dagenlang zwerven op de ijsbaan weer terug naar het normale ritme. Eindelijk wat zon dus kans op beter belicht fotowerk want de zon hebben we best lang moeten ontberen vind ik. Maar hij staat er weer aan de hemel alsof er niets aan da hand is dus wel praten er niet meer over waar hij zat. Hij is thuis en daar gaat het tenslotte om…
In de tuin staat een eigenwijs ijsroosje en op het paaltje deed een roodborstje spontaan de vogeltjesdans. Van mij mag hij!
Vannacht is er weer een best pakje bijgevallen in de Krimpenerwaard en nog altijd valt het gestaag. Op de tiendwegen ligt een mooi dik wit pak en twee dames laten hun hondje uit. Verders geen sterveling te zien enkel ontelbare ganzen die op de weilanden zitten te gakken naar die vreemde man met zijn camera. Op de hoek achter Gouderak zit “mijn” torenvalk wederom op het bekende paaltje en gunt me slechts één blik waardig. Dan wiekt hij op en begint te bidden in de hoop op een warme maaltijd verse muis. Ik gun het hem want warm is het zeker niet en er staat een gemeen snijdende wind die je oren doet tintelen. Een meeuw scheert langs het zwerk als er plotseling even een stukje blauw tevoorschijn komt en de zon haar gouden stralen laat vallen op al dat wit. Ook het roodborstje zit op het bekende plekje en steekt haar donzig kontje omhoog. Maar dan begint het weer te sneeuwen dus maar snel op huis aan en even bij de warme potkachel ontdooien.
De schuwe zilverreiger bleef gisteren even een paar seconden staan dus ik kreeg net de tijd om hem op de foto te zetten. Guur en koud in de polder maar lekker stil en je wordt niet door wandelaars verstoord nu. Te koud om uren in de polder rond te hangen nu, want dan word je te koud en te stram dus na een half uur terug en eerst een glas warme wijn om bij te komen…
Vanmorgen een mooi blauwe hemel maar erg koud (-4.5) graden. Even de polder in dan vooruit maar. Met twee jassen over elkaar op de fiets en hup. Maar spekglad dus link om met de camera om je nek rond te peddelen. De torenvalk zat op zijn bekende stek en een zwaan snoepte van het koude gras. Na twee kilometer maar weer snel rechtsomkeer gemaakt en vond nog deze boerenganzen die me gakkende, alsof ze wilde zeggen: heb je niets te eten bij je, gadesloegen…
Ik hoop vanavond wat shots te kunnen maken van de gezellige tijd van mensen op de Stolwijkse vaart op de schaats, de slee of gewoon wat kneuterig als ikzelf op het ijs voetje voor voetje...
Vandaag in de polder koud maar mooi. Even uit mijn werk op pad met de camera. Het roodborstje was me meer dan zat en braakte naar me (geef hem eens ongelijk).
De smient stond erbij alsof hij een koor aan het dirigeren was en die pakte ik dus ook even mee. Boven mijn hoofd kwam een damesvinkje even kijken naar die vreemde man met lange lens. Een boerengans loensde naar me als een woeste vrouw die haar man zoekt en ik dacht; oppassen met haar. Mooie dag. Hopen om morgen op mijn vrije dag weer eens wat in de vrije morgen te morgen scoren…
Druk bezig met de verkoop van foto’s, want het is leuk om een beetje je materiaalkosten er uit te fietsen. Toch nog even om de hoek naar mijn roodborstje wezen kijken. Ik nam deze shots op een afstand van ongeveer zes meter en aan de sterke crop kan je zien hoe loepzuiver werk deze lens geeft..
Zo is de sneeuw verdwenen en zo ligt het er gewoon weer. Nou ja het geeft wel weer erg mooi fotowerk maar of ik er morgen als ik naar mijn werk moet ook zo blij mee ben moeten we nog maar even afwachten…
De aalscholver had geen zin om op te stijgen en schreeuwde enkel naar me. “Trek in vis,” riep hij geloof ik.
Ps vergeet ook niet je leuke wintershots in de lokale krant te zetten (zie link)
Voor mij uit liep een man met een pijp die lekker ruikende toffee dampen in de polder achterliet. Het sneeuwde een klein beetje maar voelde niet echt koud. Ik passeerde de man met de pijp die me op mijn:”Goedemorgen,” enkel aankeek of ik hem met zwijnenpoep in het aangezicht smeet en zei er geen een terug. Vreemd volk heb je op deze aardbol hoor! Een zilverreiger liep langs de dichtgevroren boerensloot en boven mij in de wolken besloot men dat het nu wel even genoeg was en het stopte met sneeuwen. Ik kon hem leuk op de foto zetten ondanks de asgrijze lucht. Even later steeg hij op en maakte het bekende snorkelgeluid (via link onderop even te beluisteren) om zijn afkeer te laten blijken. Een kauw met verlamde vleugel vrat de resten van wat eens een meeuw geweest was en kraste eens naar me. Tijd om maar weer op huis aan te gaan want langzaam begonnen ze boven weer te mieteren met dat witte spul…http://www.vogelvisie.nl/soort/grote_zilverreiger.php
Bertus ken ik al mijn halve leven. Normaal rijdt Bertus op zijn brombakfiets maar hij moest een certificaat halen om met het apparaat te mogen blijven rijden. Onze regering bedenkt steeds nieuwe dingen om burgers centen uit de zak te kloppen. Nou ja centen. Volgens het blad bromfiets kost het halen van het te komen bromfietsrijbewijs toch snel 400 euro. Tel uit je winst! Geloof mij nou maar dat er spoedig ook wegenbelasting voor brommers komt. Leve onze sluwe regering! Maar even terug naar de vreemde vogel Bertus die normaal met zijn brombakfiets bloemen ventte langs de deuren. Toen kocht hij deze oude trekker van 50 jaar oud en tuft daar nu mee rond, want dat mag (nog) wel zonder rijbewijs. Als hij “blommen” mot bezorgen hangt hij er een “karregie” (volgens Bertus) achter. Ook dit soort “vogels” mag ik gaarne zien in de krimpenerwaard alhoewel het een zeldzaam soort is en onze overheid jacht maakt op alles wat niet in de maat loopt dus binnenkort een uitgestorven soort zal zijn.
Vandaag een asgrijze dag met regen, dus even een paar shots van een dag of wat terug. Toen lag overal nog een wit tapijt en stond de reiger samen met de ooievaar aan de tiendweg. Gezamenlijk starende naar het bevroren water wat toch de grootste leverancier van hun spijze vormt. Een mannetjes slobeend (duidelijk te zien aan zijn mooie kleuren) scharrelde over het ijs. Ze zitten nu met velen bij elkaar in de rivier de IJssel die grenst aan de Krimpenerwaard en dus komt er wel eens eentje in de polder terecht. Ook de smienten zijn druk vertegenwoordigd (vrouwtje) die rust op de dichtgevroren boerensloot…
Om een idee te krijgen wat de Sony 70/400 lens kan: deze twee laatsten van de smient en de slobeend zijn op een afstand van ongeveer 25 meter genomen...
Gisteren toen de zon zich nog even liet zien op het plekje geweest waar een tamelijk mak roodborstje aanwezig is. Hij/zij laat zich tot op vier meter benaderen en is er altijd op hetzelfde plekje bij het eerste bankje en tafeltje direct over het gietijzeren brugje aan de linkerkant (150 meter na het brugje anno 1888). Als je dus eens een roodborstje heel dichtbij op de foto wilt zetten is dit een mooi plekje om zulks eens te proberen. Ook de graspiepers zijn er aanwezig in een koppeltje van een stuk of zes. Onnodig te vertellen dat er ook altijd mooie shots te maken zijn van de kool en de pimpelmeesjes en als je het treft de putters die met een dertigtal in de Elzenbomen aan de zaadjes peuzelen…
Je hebt mensen die vinden in het zien van vogels het doel van hun bezig zijn. Anderen willen er een filmpje of een aardige foto van schieten. Ikzelf ga voor een mooi plaatje, het zien is leuk, maar de mooie foto staat op de eerste plaats.
Sony 350 met Sony 70/400 lens
Zomaar een boerengans langs de tiendweg. De morgenzon is het geheim achter de fraaie doortekening op de witte veren. Doe je dit in de middagzon dan is alles hopeloos dicht gelopen en één witte vlek waar geen enkel detail meer in aanwezig is. Dus vroeg uit de veren voor zulke plaatjes dan komt het goed…Eerste uur dat de zon opkomt dus en niet later dan is het moment alweer voorbij en zeg nou niet dat je bed zo lekker warm is, je zou de mijne eens moeten voelen....
Knars, knars doet de bevroren sneeuw onder mijn klompen. Diep in mijn jas gedoken tegen de straffe wind die mijn oren ondanks de warme muts doet tintelen wandel ik de tiendwegen af. Een collega fotograaf staat ergens tegen een boerenhek en tracht een slechtvalk te bekijken, maar deze verschalkt zich als gewoonlijk hoog boven in een spanningsmast. Er zijn weinig vogels te vinden deze morgen enkel een dames torenvalk blijft zitten en kijkt me brutaal aan. Zelfs als ik haar op de gebruikelijke wijze benader blijft zij om energie te sparen tot op vier meter afstand zitten kijken en dat geeft natuurlijk geweldig mooie foto’s. Snel maar weer op huis aan want de koude dringt langzaam maar zeker steeds verder door in mijn botten...
Fotodetails: Sony 350 met Sony 70/400 lens.
Eerste foto een redelijke crop waar het bloed aan de snavel blijkt te zitten.
Dit is nu waarom ik zo dol ben op wildfotografie want de kick om zoiets te treffen is ontelbaar groter dan een valk in een hokje of bij een vliegshow.
Een asgrijze dag in de polder. Natte sneeuw maar toch even met de camera op pad. Het wil ook niet echt licht worden vandaag, je kent dat wel. Een vrouw met loslopende honden riep me toe:”Ja, je mag een foto van ons maken”. Alsof dat een gunst van haar zijde betrof. Het spijt me maar ik maak enkel foto’s van dingen etc die ik zelf kies en doe nimmer iets op commando. Ik fietste dus door en hoorde haar nog na mompelen over dat ik het toch echt moest doen. Niet dus, doe het zelf! Er waren een aantal slobeenden die ik daarentegen wel erg leuk vind en die ik dus op de foto zette. Helaas schuw, dus ze zaten voor superwerk gewoon te ver weg. Maar toch wel leuk. Eentje had geen partner en zat chagrijnig naast een waterkipje wat brutaal haar achterwerk naar me toe draaide alsof ze wilde zeggen:”Ja jij daar, je mag een foto van me maken…” Weer dat mens!
Ondanks de mindere (zou een bewolkte dag worden) weersvoorspellingen bleek het vanmorgen halfnegen tamelijk helder. Het gietijzeren brugje, geleek even een sprookje met de opkomende zon. Een zwaan scharrelde met wat resten kroos aan zijn middel over het met sneeuw overdekte weiland. Ontelbaar veel grauwe ganzen in koppels van meer dan honderd gelijk, “gakten” luidkeels toen ik voorbijliep. Onder de rij berken frutselde een boomkruipertje, maar het was er eigenlijk nog te donker voor een mooie foto. Boven mijn hoofd zweefde de Buizerd en cirkelde wat rond. Hij zag me nog niet omdat ik onder de berkenbomen stond en dus ik kon hem, toen hij de tweede ronde deed mooi te grazen nemen…
Details foto’s: Sony 350 met sony 70/400. Buizerd op ongeveer 25 meter.
De zon was net op en ik kon een leuke tegenlichtfoto schieten van de vinken die over het ijs scharrelden. Ze pikken de zaden op die de putters boven in de bomen losmaken en op het ijs vallen. Ook het roodborstje scharrelt nog steeds bij ons achter en komt om het uur wat zaadjes pikken die ik heb gestrooid. De boerenganzen staken zo mooi af met hun oranje snavels en dito pootjes, tegen het staalblauwe van de sloot en het wit van de sneeuw. Tenslotte nog even langs dat grote paard dat ernstig aan een boom met ijs stond te likken en erbij keek als een wijnproever die de smaak van bordeaux over de tong laat glijden en bemerkt dat de afdronk oké is enkel wat te veel hout heeft...
Zwanen zijn zoals ik altijd zeg, de ballerina’s van de polder. Ze doen het zo leuk op de foto en nu er ijs en sneeuw ligt zijn ze helemaal sprookjesachtig met hun witte veren en oranje snavel. Onvoorstelbaar dat ze gewoon met opgetrokken poten in de sloot overnachten en als je vroeg naar ze opzoek gaat, tref je hen vaak aan midden in het ijs. Ik slaap toch liever onder mijn warme dekbedje maar ieder zijn meug niet waar? De kunst is om een zwaan laag te fotograferen. Van bovenaf geeft een gekunsteld beeld. Morgenzon in een must als de stralen nog oranje/geel zijn. Neem er dan nog de ijsblauwe gloed van sneeuw bij en je krijgt aparte shots van dit nobele dier...Let ook even op de schaduwen van de bomen waar hier en daar wat zon doorpiept en op de zwaan valt...
Fotodetails: Gewoon compactcamerawerk, heus met een compact zijn superplaatjes te schieten.
Door de hevige sneeuwval moeten de schapen en paarden een beetje bijgevoerd worden omdat ze anders door het dikke pak sneeuw te weinig voedsel kunnen vinden. De boer komt al vroeg in de morgen en later op de avond nog eens vers hooi brengen. Met de oude trekker de tiendwegen langs om zijn dieren die her en der verspreid over de Krimperwaard staan, bij te voederen. De shetlanders zijn nu op hun allermooist. Met hun dikke lange haren, die zo fraai afsteken tegen de versgevallen sneeuw. De torenvalk bekijkt het allemaal eens vanaf een houten hekje en denkt er het zijne van. Een prachtgezicht…
In de Krimpenerwaard begon de dag met een beetje vorst aan de grond en even piepte een waterig zonnetje door de wolken. Begreep dat het weer eindelijk de komende dagen langzaam richting winter gaat en daar zit ik op te hopen. Van die witte takken aan de bomen en wat vinken of putters er bovenop. Ja dat is puur genieten dan. Maar vandaag enkel een ooievaar die in het Iglogras een beetje liep te scharrelen en de laatste koeien die dit weekeinde nu heus op stal zullen worden gezet en de koudste periode van het jaar daar zullen doorbrengen.
|
|
|
|
|
.jpg)
