 |
 |
|
Witte zwanen, zwarte zwanen!
Wie gaat er mee naar engelland varen?
Engelland is gesloten
De sleutel is gebroken
Is er dan geen timmerman
Die de sleutel maken kan?
Laat doorgaan
Laat doorgaan
Wie achter is moet voorgaan!
Ach we kennen dit liedje denk ik allemaal wel en zullen het als kind gezongen hebben. Vaak verkeerd begrepen omdat het niet gaat over de sleutel naar het land waar de Engelsen wonen (Engeland) maar het land der Engelen (de hemel) Engelland dus... Dan wordt plotseling duidelijk wie de timmerman is die de sleutel kan maken naar dit eeuwige land. Geen wonder dat de dichter bij het zien van de beelschone zwanen op gedachten kwam die boven het aardse uitstijgen want zeg nou zelf, zijn ze niet bijna hemels die zwanen?
Omdat het weer wat zon betreft nou niet echt lekker voorjaars achtig is, deze serie die ik ook nog ben wezen schieten deze week, want nu is het je kans om lammeren te fotograferen en dus vooruit met de geit. Ehh met het schaap in dit geval. Leuk is even te wachten tot het jong om zijn moeder roept en mannen laten we maar eerlijk zijn, op sommige momenten wilde je wel dat zulks nog kon. Maar helaas het leven gaat door en we moeten op een gegeven moment onze eigen boontjes doppen zoals men dat noemt…
In de polder van de Krimpenerwaard heeft hij ondanks de strenge winter gelukkig toch kans gezien te overleven. Afhankelijk als hij is van vis, viel het niet mee om aan een dagelijkse portie eten te komen. Gelukkig viel er af en toe een muisje te snoepen of in een enkel wak toch nog een en ander van zijn gading op te duikelen, maar hij had het zwaar deze winter. Schuw als ze normaal zijn, kunnen ze aan het einde van de vorstperiode gemakkelijker benaderd worden. Vanwege het gemis aan eten, verbruiken ze in koude periode het liefst zo min mogelijk energie en vliegen niet zo snel op, als je hen met de camera tegemoet loopt. Heel soms (lees 1 van de 150 keer) is het geluk met je en is hij zoals op deze foto's tot op 20 meter te benaderen. Meestal is hij op 75 meter al gevlogen...
P.s blijft wel jammer dat die 90kb per foto op deze site een beetje truttig is en je altijd bij dit formaat resolutie verlies hebt, want origineel zijn ze nog beter...
Vandaag mocht ik de ooievaars verwelkomen. Ze stonden langs de tiendweg vlakbij ons huis. Het viel me thuis pas op dat een van hen een deels afgebroken snavel had. Je ziet wel eens als mensen een baby krijgen zo’n exemplaar dat met zijn kop dwars door de ruit lijkt te steken. Deze ooievaar nam het voorbeeld wellicht zeer letterlijk en knetterde zijn kop ergens dwars door een ruit waarbij de snavel toch wat zwakker bleek dan gehoopt was. Alles is ijdelheid niet waar….
En als je de handel dan naar de krant stuurt moet het je niet verbazen dat ze dit soort leuke plaatjes met een stukje tekst van je overnemen...
Vandaag vond ik meneer en mevrouw krakeend die graasden als koeien, maar melk geven ho maar! De Bergeend met haar mooie rode snavel was in de vogelplas zelfs met 4 stuks aanwezig. Een scholekster meende dat het wel een aardige grap was om de regendans te dansen maar gelukkig stopte ze voordat de eerste druppels vielen. Volop fuutjes en nijlgansen die een kabaal maakten zodra ze lucht van me kregen...
Eindelijk is de wind milder en de lucht zwoeler. Ik kan voor het eerst zonder bodywarmer op de fiets mijn dagelijkse rondje maken langs de tiendwegen van de Krimpenerwaard. Het is zoals altijd rustig, bijna uitgestorven, zo weinig mensen zie je. Dat valt me altijd op, in de zomer helemaal. De overvolle stranden, ontelbaar in de file onderweg naar een buitenlandse vakantiebestemming en daar waar de natuur om de hoek direct begint, geen hond te bekennen. Niet verder vertellen hoor! Laat ze maar lekker in hun koekblikken zitten die “vakantiegenieters”. Ze waren er volop vandaag. Ik bedoel nu mijn dierenvrienden voor het leven. De kwikstaart (met tientallen langs de tiendweg). De Grutto en de knobbelzwaan. De fuut en boven mijn hoofd zweefden nestelende aalscholvers met de takken in hun bek…Weer een heerlijke middag in de polder.
De Krimpenerwaard ontwaakt langzaam uit haar winterslaap. De eerste lammetjes zijn al weer geboren en dartelen vrolijk over die laatste paar weilanden, die nog niet ten prooi zijn gevallen aan het zogenaamde veenweidenpact. Het zal allemaal wel ergens goed voor zijn, die exodus van boeren en veehouders, maar zeg nou zelf, de Krimpenerwaard zonder dit soort lentetaferelen, is ten diepste toch geamputeerd? Ik weet niet hoelang we nog met onze kinderen mogen genieten van de jong geboren lammeren, maar ik vrees het ergste. Natuur moet het worden in dit stuk van de polder. Maar is dit dan geen natuur?
De eerste dansmuggen heb ik al weer gezien. Ze swingen op en neer en zijn voor mij een voorbode van het aanbrekende macrogebeuren. Nog een week of acht dan is alles weer sappig groen en komen de eerste vlinders wederom. De roofvliegen verschalken in hun honger regelmatig een dansmugje wat dan echt de moonwalk niet meer doet. Direct daarna is het in de polder steekvliegentijd die je met regelmaat van de klok een bloeddorstige por uitdelen. Opletten geblazen dus want zo’n prik doet “au”…
Details macrofoto's: Lumix met voorzetlensje. Hoe? Op de P stand, diafragma opdraaien tot ongeveer F 7 of hoger en zorgen dat je minimaal 1/100e sluitertijd blijft houden. De foto van het meisje zijn 3 opnames over elkaarheen gezet met Photofiltre...
Gelukkig hebben de jagers niet alle haasjes doodgeschoten in hun hang naar de jacht. Het leuke van een haas is zijn onvoorspelbaarheid. Soms zien ze je en draven er op tientallen meters al vantussen. Een andere keer kom je bijna op aanraakafstand zo dichtbij en blijven ze rustig zitten malen op een polletje gras. Maar eens komt het moment dat ze er huppelend van tussen gaan en jou het nakijken geven. Doch dan heb ik reeds mijn slag geslagen met de camera…
Als bouwvakker zijnde maak je soms leuke dingen mee. In de polder tref je zelfs bouwmaterialen aan, want die boeren ach, die roeien met de riemen die ze hebben en soms zijn dat heel herkenbare zoals deze steigerpijpen en klemmen. Dat er dan een kwikstaartje bovenop naar jou gaat zitten lonken omdat je de bodywarmer van het bouwbedrijf aanhebt, moet je niet verbazen. Maar leuk is het wel zo’n bouwvakkers minnende vogel. Je hebt meisjes die vinden bouwvakkers heel stoer en als we naar de dames fluiten vanaf de steiger doen ze plotseling of ze je niet horen. Maar dat er ook vogeltjes zijn die een stoere bouwvakker diep in de ogen kijken en dan naar hem fluiten, neen dat wist ik niet!
   P.s: om de lijst met vrienden niet onwijs lang te laten worden, update ik elke twee maanden deze lijst. Personen waar ik 2 maanden geen contact mee heb gehad, gaan eraf. Niet omdat ik ze niet mag, maar om de site up to date te houden en niet een onwijs lange vriendenlijst te krijgen die voor de helft niet meer actief is. Ik hoop op jullie begrip...
Zodra de eerste Grutto’s in de polders aankomen en door het zwerk hun naam roepen, weet ik dat het voorjaar in aantocht is. Voor mij is het de mooiste weidevogel die in ons land broedt, met zijn mooie lange stelten en dito snavel. Overwinteren doen ze in Afrika maar in februari/maart komen ze terug en zullen spoedig broeden om in juli weer verder te trekken. De straks zinderende zomerwarmte zal wederom vervuld zijn van hun kenmerkende roep, die kilometers ver in de omtrek te horen is. Hun voedsel bestaat uit insecten (wormpjes, larven etc) en ze kunnen wel vijftien jaar oud worden. Deze week maakte ik de eerste foto’s (van 2010)van deze steltlopers aan de tiendweg in de Krimpenerwaard. Wat de laatste foto betreft even over de bijna mismaking van ringen om de poten. Ik tel er zo al 4! Welke idioot heeft dit op zijn geweten? Wil die zich even melden om een schaal verse muilpeertjes in ontvangst te nemen!
Ik zag in de verte de loslopende hond al draven dus kon rekening houden met het beestje. Met de camera om mijn nek en de dure telelens reed ik voorzichtig op het fietspad in de richting van de vogelplas. De dame in kwestie liet de hond voor mijn wiel schieten en ik moest vol in de remmen om niet op mijn plaat te gaan. “Oh hij zag je zeker niet,” riep het mens. Ik keek haar aan en zei:”maar jij toch wel?”Ze keek dom zoals ik reeds verwacht had en haar hond zag ik in de verte bij een andere fietser voor de wielen draven. Echt, sommige mensen zouden beter een wandelende tak kunnen nemen… Bij de vogelplas maakte de aanwezigheid van de putters in de elzenbomen dat ik het mens vergat. Wat een prachtige vogeltjes zijn het toch met die mooie gekleurde koppen. Nou nog maar een paar weken en de blaadjes aan de bomen nemen al het zicht weg op de vogels, dus snel nog een aantal plaatjes schieten…
Details foto's: Sony 350 met sony lens 70/40, afstand vogels ongeveer 13 meter
In tegenstelling tot de meeste andere mezen, bouwt de staartmees een eigen nest. Van materialen als veren, spinrag en mos bouwt de vogel laag in de struiken een langwerpig nest, waarin ongeveer tien eieren gelegd worden. Vanwege de lange staart is het vrouwtje genoodzaakt met een gekromde staart te broeden. Ik schoot deze serie aan de vogelplas en zet er ook nog even het filmpje bij (via de link) wat ik met de Lumix maakte vorig voorjaar toen ze druk in de weer waren met het bouwen van een nestje…
(Slaapappel) op Roos veroorzaakt door de galwesp Diplolepis rosa. Er werd zelf hypnotische kracht aan deze gal toebedacht, vandaar de benaming
slaapappel. Waar kunt u die pluizige bolletjes vinden? Op de stengels van (vaak) wilde rozenstruiken. Mensen die slecht slapen zouden baat hebben om deze onder het kussen te leggen. In de appel bevinden zich de larven van de galwesp. Probeer het eens maar vergeet niet de doorns van de roos te verwijderen anders doe je nog geen oog dicht, lijkt mij…
Opnieuw klonken schoten in de polder en zodra ik iemand spreek van het Zuidhollands landschap, zal ik de vraag zeker eens voorleggen en mocht er illegaal gejaagd worden dan zal ik niet schromen om deze stropers in de schandpaal te zetten. Bij de vogelplas van Gouderak stond tot mijn verrassing de lepelaar weer eens. Helemaal aan het einde van de plas bezien vanuit de vogelhut op zegge ruim 80 meter afstand dus je kan dan zelfs met een grote telelens geen gestoken scherp werk verwachten maar het viel me gelukkig eenmaal thuis achter de pc niet echt tegen. Wil je eens een poging wagen dan kan je hem met veel mazzel hier (zie linkje) vinden…Leuk is ook dat je kan zien dat hij een stukje kleiner is dan de blauwe reiger...
De steltloper welke de naam “Tureluur” draagt, is een van mijn favoriete in de Krimpenerwaard aanwezige vogels. In de zomer bij de vogelplas (achter Gouderak) en nu met een beetje geluk te vinden langs de tiendwegen waar ze tussen de scholeksters en andere weidevogels doorscharrelen. Familie (strandlopers/snippen). Ze lijken wel erg op het witgatje maar hun mooie rode stelten en dito snavel (aan de basis) geeft duidelijk aan dat we met de tureluur te maken hebben. Hun naam danken ze aan het kenmerkende stemgeluid dat hier te beluisteren is http://www.vogelvisie.nl/soort/tureluur.php . In de winter trekt hij naar de kust maar is nu reeds terug in de Krimpenerwaard. Tureluurs zoeken hun voedsel op slikken en in natte structuurrijke weilanden. Het nest bestaat uit een in een graspol verscholen kommetje. Een redelijk te benaderen vogel (15 meter lukt vaak wel)...
Helaas staat de tureluur ook op de rode lijst (wil zeggen afnemende soort).
Nog steeds ziek hier en halve dag kunnen volhouden op mijn werk maar het lijkt wel oorlog in mijn buik. Deze Canadese ganzen schoot ik afgelopen maandag bij ons in de polder waar ze lekker aan het scharrelen waren. De Canadese gans lijkt wel wat op de Brandgans maar het witte masker is kleiner (bij Petra staat nu de Brandgans on line). http://ladysunshine.punt.nl/
Ondanks dat het weer ook nu stralend is, ben ik te moe en futloos om de polder in te gaan, maar misschien mogen even….
In de tuin begint langzaam het leven terug te keren. Knoppen worden week en barsten langzaam open als een voorbode dat de lente nu toch echt zachtjesaan begonnen is. Terugkijkende op een geweldige echte winter, vind ik de nu weer tot leven wederkerende tuin ook wel weer heel erg leuk. Er moet nog gewerkt worden, oude planten eruit, een vrachtwagen verse aarde om de boel weer eens te voorzien van wat vruchtbare grond en lieve mensen wat heb ik er weer een zin in! Lekker met je handen, scheuren, verpoten, wat snoeien om kort te gaan, actief bezig te zijn in de tuin. Neen mij hoor je niet klagen dat koning winter weer eens een jaartje met verlof gaat. Zijn witte mantel was mooi maar het groen van het voorjaar is me nu meer welkom…
Details foto’s: Voor het eerst even wat shots uit de losse pols genomen met de nieuwe Macrolens (105 Sigma) op een nieuwe body (Sony 380). Even wennen en was enkel benieuwd naar de aan/afwezigheid van ruis. Gelukkig geeft deze lens ruisloos werk. Foto’s zijn crops van een tiende deel van de oorspronkelijke afmeting.
Nou mensen de Krimpenerwaard kan wat mij betreft losbranden met haar insecten hoor!
Vandaag bewolkt, windering maar ook nu en dan wat zon in de Krimpenerwaard dus eindelijk na dagen weer eens op pad. Op de fiets en nu toch echt een beetje voorjaarsgevoel omdat ik zonder handschoenen kon. Camera om je nek en dan maar rustig fietsen en genieten. Veel scholeksters en ook al veel kwikstaartjes gelukkig maar. Ook de aalscholvers waren druk met de nestbouw bezig. Duikeenden, smienten, verschillende ganzen en zwanen maar mijn oog viel op iets wit op een boerenhek. Bleek bij nader onderzoek een bijna spierwitte duif te zijn. Geen post meer een sierduif die verdwaald is lijkt me. Hij had een soort oranje ogen, heel apart...
Opnieuw een serie van de Grutto die in de krimpenerwaard een redelijk voorkomende verschijning is.
De grutto is 36-44 cm groot en heeft een spanwijdte van 62-70 cm. Een grutto weegt 280-500 gram. Zijn levenduur bedraagt 10-15 jaar.De grutto dankt zijn naam aan zijn baltsroep: 'to-gruut-, to-gruut'. De vogel broedt in weidegebieden. De eerste grutto's komen eind februari aan. In juli zijn de meeste al weer vertrokken. Ze overwinteren in Afrika. De grutto is wereldwijd een kwetsbare vogelsoort. Het menu van de grutto bestaat uit wormen, insecten
en larven van insecten.
(Lumix werk) Fz 50 sommige met en anderen zonder teleconverter
De scholeksters zitten bij mijn weten in de koude periode meer in de omgeving van de waddenzee en kustgebieden dan dat ik ze in de polders aantref. Daar vindt hij zijn dagelijkse kostje en eet schelpdiertjes, kleine krabjes, etc waarbij zijn snavel behoorlijk aan slijtage onderworpen is. Dat maakt voor de scholekster niet uit, zijn snavel groeit bijna een halve mm per dag opnieuw aan. Deze zowel weide als kustvogel mag ik graag weer volop zien in de Krimpenerwaard maar helaas, hun aantal neemt ieder jaar verder af. In 15 jaar tijd is om mysterieuze redenen de hoeveelheid gehalveerd. Niemand weet precies waardoor. Langzaam druppelen de eerste scholeksters de polders weer binnen waar ze straks in een eenvoudig kuiltje een nest zullen beginnen. Ik wens ze een groot en gezond gezin toe dit voorjaar…
  
Foto's gewoon geschoten met de compact Lumix Fz 50 op uiterste zoomstand. Valt weer niet tegen en ik blijf beweren dat de Lumix de beste compact camera is die ooit gemaakt is. Het glaswerk is ronduit subliem (Leica) en dat zie je...
In het natuurblad Landleven zal de volgende keer een groot artikel van mijn hand te lezen zijn over de verborgen wereld der insecten in de Krimpenerwaard. Het kind op de foto is familie en ik schoot deze een tijdje geleden. Nu al staat er een aankondiging in dat het artikel de eerstvolgende maal te lezen zal zijn. Denk niet dat jij zulks niet zou kunnen, want ik zie regelmatig foto’s voorbij komen die met een mooi stukje tekst zeker niet zouden misstaan in een dergelijk blad. Ik denk aan bladen als: Tuinen, tuin en co, buiten of buitenleven ach, de lijst is best lang. Waag eens een poging je weet nimmer hoe een balletje kan rollen. Ook leuk is een eenmalige foto met een kort stukje tekst als zijnde een ingezonden brief betreffende iets in of rond je tuin etc….
Het is, als de zon even doorbreekt, heus een beetje voorjaarsachtig. Maar helaas overheerst de regen en veel wind nog even ons nedergelegen landje. En toch voel ik ergens de lente kriebelen. De grauwe ganzen zullen spoedig aan hun nesten beginnen en dan breekt er weer een tijd aan waarbij enige voorzichtigheid op zijn plaats is. Ze broeden soms ook op plaatsen waar je mag wandelen en dan is verstoren een risico. Dan ben ik extra alert op loslopende honden in natuurgebieden en spreek eigenaars aan op hun domme gedrag. Lekker in de natuur met een hond, prima doen wij ook maar in de broedtijd wel aan de lijn. Deze ganzen zaten op ongeveer 25 meter afstand en het zonlicht viel precies goed zodat je mooi helder fotowerk krijgt. Heb al wel de eerste muggen zien dansen dus het macrotijdperk komt er toch ook aan hoor…
P.s vanmorgen hoorde ik weer schoten van jagers in de polder, dus er wordt nog steeds gejaagd.
Voor mij is het een der tekenen dat de lente eraan komt als de eerste Grutto’s terugkeren uit hun overwinteringsgebied in Zuidwest-Europa en West-Afrika. De morgendamp lag nog vet en dik op het land toen ik ze gewaar werd. Voor mij een van de mooiste steltlopers die de Krimpenerwaard aandoen en ze hebben van die mooie tinten. Foto’s gemaakt met de Lumix met teleconverter van Raynox.
Dat het in februari best al lekker weer kan zijn, bewijzen deze plaatjes wel die ik vorig jaar schoot. Even met de compact camera toen ik meneer haan tegen zijn dame hoorde fluisteren:”zullen we weer eens even een ei maken?” Meteen schoot hij van het hek en mevrouw keek ongelukkig net zoals sommige mensenvrouwen kijken als het weer “beuren” mot dat “geknieter” met het ei.... Toch sprak het tafereeltje mij erg aan alhoewel de kip overbelicht is, dus over missers gesproken, ja dat heb ik ook veel. Een aalscholver zat op zijn paal en droogde haar verenpak in de toch al lekker warme stralen van de zon. Zelfs een winterkoning bleef rustig op een hekje zetten en genoot mee van de langzaam ontluikende lente. Maar vandaag wederom enkel regen en koude. Welke volslagen idioot bedacht ook weer dat het steeds warmer en droger zou worden in Nederland? Met hem/haar zou ik nog wel eens een hartig woordje willen wisselen….
Er scheen een flauw zonnetje en op het bankje zat een oude man de me aansprak. “hebbie misschien een vuurtje voor me?” Ik joeg de brand in zijn rokertje en hij bedankte me. Een druppel aan zijn neus bleef als een soort dauw hangen en besliste op het laatste moment om toch neer te dalen. Met gesis eindigde het gerook en riep de man me na:”Nou is tie weer uit.
Voor mijn voeten scharrelden meerkoeten en ondanks dat het een zeer algemeen watervogeltje is, toch maar wat shots gemaakt want ze waren niet schuw. Voor echt mooie vogelfotografie moet je toch ook een beetje de mazzel hebben dichtbij te kunnen komen hoor! En dat kon, enkel die vent achter me bleef maar leuteren over zijn kwaaltjes en medische klachten. Sommige mensen maken daar een soort sport van. Binnen tien minuten wist ik heel zijn medische geschiedenis en begon hij me danig de keel uit te hangen. Hoogste tijd om verder te fietsen. Ik stapte op en de oude begon net een nieuw verhaal betreffende zijn klemmende kunstgebit en de blaren. Snel weg nu, dacht ik. “Dag opa”, riep ik. Hij murmelde wat en ik durfde niet om te kijken maar wist bijna zeker dat hij nu de prothese ter hand genomen had om kracht aan zijn verhaal bij te zetten. Aparte mensen in de polder….
Vanmorgen eindelijk zowaar een paar uur zon dus hup de polder in. Een redelijk straffe wind maar de zon maakte veel goed. In de verte hoorde ik het geknal van jagers die de frustratie van het leven in dampend kruid menen weg te kunnen knallen. Illegaal volgens mij want het jachtseizoen is meen ik al afgelopen (zie link) http://www.wbed.nl/Wild.htm
Ik kon de jagers niet vinden anders had ik deze overtreders gaarne op de foto gezet. In de verte speelden wel wat haasjes die steeds dichterbij kwamen. Dus de fiets even tegen een boerenhek geplaatst en dan maar doodstil blijven staan. Hazen komen dan gewoon heel dichtbij en uiteindelijk zelfs zo close dat ik ze er niet eens meer helemaal opkreeg. Op zegge twee meter afstand scharrelde ze over het ijs. Of zouden het soms ijskonijnen zijn? Nu ik erover nadenk meen ik dat deze term de jagers toekomt. Dat stel ijskonijnen wat nu nog jaagt!
Diep in het oog zien we als we goed kijken de man die de foto maakte.
Ik weet niet hoe jullie erover denken maar ik neem met deze serie afscheid van de winter. Oké wellicht voorbarig maar goed, je mot de winter kort houden anders blijft hij zo lang hangen, als een verloederde kroegloper die maar niet naar huis wil. Op het bankje zit de man die de ziekte van “la tourette” heeft en altijd als een soort vogelverschrikker werkt met zijn gebrul. Soms geeft hij plotsklaps zomaar een paar enorme kreten meest niet van die nette. Laatst brulde hij over de weilanden:”Mijn zoon waar ben je hufter?” Waarop ik verscholen achter de struiken een eindje verderop met mijn camera terug schreeuwde:”Hier zit ik “pa”. Toen keek hij toch wel een beetje verontrust. Maar ik groet hem altijd vriendelijk, want de beste man kan er ook niets aan doen en doet geen mens kwaad dus. Als al gezegd neem ik nu afscheid van de winter in de Krimpenerwaard. Hoeveel koude en sneeuw er ook nog komen gaat, het laat me koud, vrouw Holle bekijkt het maar lekker met haar kussen boven…
Voor mij de laatste opnamen van de Kramsvogel en de Koperwiek. Ik wil deze even laten zien omdat de achtergrond ook zo mooi is. Dat krijg je met een boeren huisje wat op de achtergrond in het warme licht van de zon staat. Je ziet dat heel mooi bij de eerste twee wat een achtergrond aan warme tinten kan toevoegen aan je foto’s. De derde doet het natuurlijk ook heel leuk met een heerlijke blauwe lucht als achtergrond. Ik weet niet of er deze week nog zulke mooie momenten aan zitten te komen want volgens de weerberichten wordt het meen ik tamelijk grijs en nat. Maar hoop doet leven niet waar….
Nog even en dan is het weer lente. Ergens voel ik in mijn lijf dat er een ommekeer zit aan te komen naar zacht weer. De eerste insecten zijn vaak hommels, vliegjes, elzenvliegen en natuurlijk de snuitkevers. Heerlijke momenten om in de polders, parken, bossen of gewoon in de tuin op je gemak met een macrolensje bezig te zijn en te genieten van al dat moois.
Hier alvast een klein voorproefje van wat komen gaat.
Alle foto’s geschoten met de voorzetlens van Raynox op de Lumix compact camera.
Voor het schieten van een goede macro met redelijke dof, moeten we echt van de autostand af en handmatig op de A of P stand, het diafragma en de daaraan gekoppelde sluitertijd zelf regelen anders wordt het niet echt mooi.
In de polder ligt het meeste water dichtgevroren. Een in de luwte liggende waterdoorgang waar een gemaal water doorpompt naar de IJssel is nog open water en tref ik een van de vele aalscholvers. Een vrij jong beest zo te zien. Ontelbare meerkoeten scholen samen in de Berkewoudse driehoek en rennen over de weilanden heen en weer. Boven mijn hoofd scharrelen paartjes staartmezen en op een besneeuwd stuk weiland scharrelen verschillende vinken in de sneeuw. Een koperwiek verstopt zich in de struiken maar omdat hij nogal ritselde ontdek ik hem al snel. Als laatste een wonderlijke zonsopkomst bij het gietijzeren brugje waar verliefden zuchten en kussen. Ga er maar aanstaan… Al met al een leuke winterwandeling in de polder.
De kraai lijkt wel wat op de Roek en heeft een redelijk zelfde stemgeluid. Alsof je een viswijf (visvent mag ook) hoort kwelen. Schuw en altijd op hun hoede vormen ze een niet altijd even gemakkelijke “prooi” voor de fotograaf. Maar uitzondering bevestigt nu eenmaal de regel en soms heb je mazzel. Moeilijk moment, bewolkt, sneeuw en de zwarte veren van de kraai. Het is een echte rover en alleseter die samen met de Vlaamse gaaien, Roeken, Eksters en Kauwen menig jong vogeltje verorberen. De toename aan Kauwen die soms met hele wolken in de buurten als niet weg te krijgen hangjongeren aanwezig zijn worden als de oorzaak van het verdwijnen van de huismussen gezien…
Nu het ijs uit de sloten weg is gedooid en de sneeuw verdwenen, heeft de polder weer haar mooie groene sfeer. Niet dat ik al het wit niet mooi vond maar ergens ben ik toch weer blij met al dat groen. Als de zon even iets van haar warmte doet voelen, want je merkt toch al dat ze meer kracht krijgt zo in februari, beginnen ook de tiendwegen weer op te leven. In de vorstperiode was het namelijk ijzig stil wat klein vogelspul betreft maar, er is verandering op til. De Graspiepers zitten weer in de boom en ook de Putters heb ik wederom bezig gezien met het leegeten van de zaden der Elzenboom. Zelfs een ringmus (je weet wel met zo’n leuk bruin petje) zat een beetje te soezen in de zon op een boerenhek. Nog even volhouden hoor dan is het weer lente. Een stel canadese ganzen stond me wantrouwend op te nemen bij het Beierse wegje en waggelde verder. Thuisgekomen hoorde ik een dreun op het raam en raapte buiten dit musje op wat helemaal van slag was. Voordat de katten of de teckels hem te grazen namen op een bedje van mos gelegd en even later vloog ze weer op en verdween, gelukkig maar.
Wel even een shot gemaakt toen ze ineengedoken nederlag. Had geen zin om de Sony te pakken (lag boven) dus de compact dan maar (die is altijd beneden) maar erg weinig licht dus in het cropje is wat ruis geslopen. Is echt iets om op te letten dat ruisje in je foto's. Ruis ontstaat vaak in de donkere gedeelten (achtergronden) Hoge Iso waarde geeft vaak meer ruis, dus als je licht genoeg hebt liever op 200 Iso de camera...
|
|
|
|
|
