 |
 |
|
Omdat mijn Puntsite de laatste week niet goed meer te beheren is (foto's laten zich niet langer uploaden enmoeten via een omweg (andere uploadsite) online gezet worden) en mijn ruimte is nog lang niet vol en ook de beheerder geen reactie geeft, ben ik begonnen een nieuw weblog op te zetten, wat gelijk met dit weblog zal blijven oplopen. Mocht er dan iets geheel mislopen met het weblog dan heb ik altijd het andere nog. Je kunt het vinden onder deze link. Iets wat even weinig uit te staan heeft met de Krimpenerwaard op zich, maar wel erg leuk is om te doen als je door de griep geveld bent, zoals ik nu, is dit. Je kan voor dit trucje heel veel soorten bloemen gebruiken, maar ik vond de verdorde roos van mijn vrouw haar verjaardag erg geschikt. Ik had de regenton vol water zo staan, dat de zon er juist in kon schijnen. 
Krakeenden zitten er altijd wel in de polder van de Krimpenerwaard. Humeurige erg schuwe eenden die maar zelden op de foto willen. In de meeste gevallen zwemmen ze al van je af zodra je stopt om een foto te maken. Voor deze shots heb ik een kwartier met mijn behaarde borst (zuiver scheerwol) op het bevroren gras gelegen, tot ze een beetje binnen beeld wilden komen.
Het was vorige week dinsdag toen ik in de polder deze grauwe ganzen mocht vinden die in tegenstelling tot hun soortgenoten er nu eens niet luidruchtig vandoor gingen. De polders worden werkelijk overspoeld met alle soorten ganzen. Soms in groepen van honderden foeragerende op de weilanden. Of de boeren er altijd zo gelukkig mee zullen zijn is de vraag, want ze vreten heel wat gras weg.
Mooi macrowerk schieten als er rijp aanwezig is, het kan toch bijna niet misgaan. Hier hebben we een typisch moment waarop het altijd raak is, wat betreft het schieten van mooi macrowerk. Onnodig te zeggen dat we daar de natuur voor in moeten als de zon net op is, want later op de dag dooit het puntige van de rijp af en verliest het deels zijn schoonheid. Iets om op te letten is je achtergrond.
Ik heb nu al weer het genoegen om elk jaar een artikel in het blad Landleven te kunnen plaatsen. Dat ik leuk, als je je eigen werk terugziet in een dergelijk blad. Het vergt enige moeite maar als het artikel geboren is, kijk je met des te meer plezier terug naar de tijd dat je de foto’s etc mocht maken. De knotgroep “Krimpen” is meen ik inmiddels samengegaan met de knotgroep “Landschaponderhoud” en het mag gezegd worden dat deze mensen een pluim verdienen en juist daarom geheel terecht in het zonnetje gezet worden in het blad Landleven want zonder het werk dat zij verzetten, zouden de knotwilgen hun karakteristieke uitstraling verliezen.
Niets is simpeler dan even een kiekje schieten. En dat is waar de massa de rest van hun leven dan ook mee bezig is. Kiekjes schieten. Lekker op de “oh zo handige” autostand. Hoorde laatst een man tegen mij zeggen:”meneer deze camera regelt alles zelf automatisch, ik hoef er niets aan te doen.” Ik zei maar niets terug want wat deze meneer zei was zo leuk en een veel gehoord misverstand.
Winter betekent voor mij kramsvogels in de polder. Deze grote lijsterachtige vogels, zitten vaak met hele zwermen gelijk in een besdragende boom en vreten hem in een paar dagen geheel kaal. Schuw en soms niet te benaderen, maar soms ook plotseling weer vrij tam, zodat de uitzondering de regel weer eens bevestigt. Een van de mooiste vogels, in mijn beleving.
In het verleden werden vaak tamme (soms sier) eenden die vrij rondliepen op boerderijen gehouden. Deze eenden waren (vaak) geselecteerd op een hoge ei-productie en waren toendertijd productiever dan kippen! Toen eenden-eieren uit de mode raakten zijn veel van deze eenden aan hun lot overgelaten. Deze eenden hebben zich vermengd met de wildvorm van de wilde eend en dit vormt de basis voor de huidige eenden. Het proces van vermenging gaat nog steeds door doordat tegenwoordig nog steeds eenden in halfwilde staat worden gehouden.
Ik denk niet dat ik de enige zal zijn die te kampen heeft met ernstige verse foto tekorten van dit moment! Ligt er normaliter een zalig laagje verse sneeuw, of zijn de bomen als in een heus sprookje bestrooit met poedersuiker, het is enkel vieze natte regen en veel wind waar de weerman ons op trakteert. Een van de schaarse vogeltjes die ik voor de lens kreeg was de altijd schuwe heggenmus. Een muisgrijs, niet erg opvallende rakker die zijn naam eer aan doet en vaak onder de heggen, struiken en andere beplantingen in onze tuin foerageert. Zingen doet hij in het voorjaar in een reeks hoge tonen die hier onder de link te horen is.
Fotografie is voor mij niet zozeer wat je op de foto zet maar hoe…Een mooie foto van een mus bekoort mij meer dan een minder mooie foto van een arend. Voor mij begint het misschien wel op een dag als vandaag met het zoeken naar een mooi takje in het bos. Met mos of onder de zwammen en beluchtingworteltjes. Het boren van kleine gaatjes in de takjes waarin je wat pinda’s kan stoppen of pindakaas. Het dagenlang voeren tot de vogels weten waar wat te eten te vinden is.
Nu de winter nat is en bovenal zwaar bewolkte luchten in haar verhemelte draagt, is het met de fotografie niet bijster vrolijk gestemd. Een stel ganzen in de verse sneeuw, kan een mooi plaatje vormen, maar dezelfde ganzen in de modderpoel van de polder, is niet echt waar ik warm voor draai. Ik zal het weer eens hogerop moeten zoeken. In het spaarzame zonnetje wat heel af en toe toch nog blijk geeft van haar wel degelijk aanwezig zijn, rusten de torenvalken.
De kans dat je een Roerdomp in de Krimpenerwaard tegen het lijf loopt is niet zo heel erg groot, maar als het me lukt is het meestal in de late herfst of winter. Het dier wat op zijn voortreffelijke schutkleur en camouflage vertrouwt, is dan soms zichtbaar. Meestal tussen het riet, maar met wat geluk zie je hem vrij staan en dan heb je een dag met een gouden randje.
Elk jaar zie ik ontelbaar veel ganzen in de polder van de Krimpenerwaard. Zoveel dat tellen eigenlijk ondoenbaar is. Men zou verwachten dat het altijd zo geweest is. Maar de natuur zou de natuur niet zijn als zij ons juist daar verraste met haar beste eigenschap “verandering”.
Deze schuwe rakker is gelukkig een blijvertje en we kunnen juist in de winter met een beetje geluk hem zien hakken op zoek naar voedsel. Deze serie schoot ik veel eerder in het jaar toen ik wat stond te lummelen (mijn gebruikelijke houding) met de camera om mijn nek en er plotseling een specht op vijf meter op een knotwilg landde. Dan is het vooral zaak om heel rustig te bewegen en hem niet direct in de ogen te zien (kenmerken van roofdieren). Ik had geluk en kon van dichtbij heel goed zien hoeveel hakkracht er zat in deze vogel. Met zijn scherpe klauwen als haken in de ruwe bast van de boom geslagen en zijn nek als een drilboor bewegende, vlogen de stukjes hout in het rond. De grote bonte specht kan vijf tot tien jaar oud worden en leeft van noten, zaden en insecten.
Alles is nu kaal en kil in de Krimpenerwaard. Het natuurschoon in terug naar het nulpunt gekropen en alle trekvogels zijn opgestegen. Gelukkig zijn er ook soorten die blijven en voor de vogelfotografie is de herfst en de winter niet eens zo’n slechte tijd. De bladeren zijn immers van de bomen waardoor je de overblijvende vogels goed kan zien. Putters, vinken, kepen, kramsvogels, koperwieken, roodborstjes, mezen en mussen, ach het is nu toch eigelijk best lekker fotograferen. Zeker als je een rietzoom in een laf zonnetje als achtergrond hebt. Dan doen de ringmussen het zeer wel!
Een jonge koe in de sloot is in de winter een kwestie van heel snel handelen. Ook in de zomermaanden heb ik al heel vaak een koe in de sloot aangetroffen, maar door de zomerse temperaturen, is dat van een ander kaliber dan in de herfst of tegen de wintermaanden aan. Het dier raakt door het ijskoude water heel snel onderkoeld of loopt een longontsteking op, van een dergelijk avontuur. Het is dus altijd van het grootste belang om snel te handelen als je dit aantreft. Gelukkig liep het ook dit maal goed af en kwam boer Gerrit de Groot met zijn assistent boerin, op te trekker aanblazen en trok de koe snel op de kant. Daarna is het zaak het onderkoelde dier mee te nemen naar de warme stal om haar verder te verzorgen. Ondanks de koude en de mis van de morgen, toch nog een grappige fotoshoot gehad.
Nou ja, je hebt dames die wel eens deze indruk bij mij plegen te wekken, zonder dat ik de daad bij het woord voeg dus wees maar gerust. De tijd dat ik weg kon zweven als ik weer eens verliefd was, ligt helaas reeds lang achter mij. Met het ouder worden relatieveer je misschien te veel. In ieder geval kwam de gedachte van het “opvreten” wel bij mij op toen ik deze roofvlieg een onschuldige bromvlieg in de nek zag grijpen. Het mooie van de natuur nu is dat de kleuren van de achtergronden zo lekker warm en goudkleurig worden.
Heel even meende ik dat uit de witte wieven de duivel zelf tevoorschijn kwam. Daar kijk je als stadsmens misschien raar van op maar ik heb in de polder al zoveel rare snuiters gezien dat deze oude rakker er ook nog wel bij kon. Meende hem met een gerust hart een fikse trap onder zijn naar sulfer ruikende achterwerk te kunnen geven, maar toen ik dichterbij kwam, bleek hij een gedaante te hebben aangenomen die met die venijnig stekende horens mij wel eens flink aan de bildelen zou kunnen teisteren. Toch maar achter het hek gebleven en daar leuke shots gemaakt. De man van het Zuidhollands landschap reed langs en keek met een blik die leek te zeggen: weer geen prenten uitdelen vandaag. In de verte meende ik toch lucifer te horen lachen. Link hoor die polder in de mist…
Heel soms kom ik wel eens schedeltjes van vogels tegen die ik dan voorzichtig in een doosje stop en probeer te achterhalen welk vogeltje zijn kop is verloren. Dat is het voordeel van veel in de natuur bezig zijn. Je komt er van alles tegen. Soms ledematen die door roofvogels afgerukt zijn (sorry voor de tederen van hart) of iets anders in deze geest. Gisteren vond ik iets bijzonders. Wie denkt te weten wat dit is of welk deel die kan losbranden….
Het roodborstje komt weer van tussen het gebladerte en nog een paar maanden dan vind ik ze persoonlijk het allermooist om op de foto te zetten. Dat komt omdat er dan (misschien) weer sneeuw ligt en een roodborstje in de maagdelijke sneeuw is wonderschoon. Deze zit regelmatig bij ons in de tuin en fotografeerde ik op drie meter afstand met de 400mm lens. Niet voluit want dan kreeg ik hem niet helemaal in beeld. Hoe je zoiets doet is simpel. Je neemt een mooie tak en boort er gaatjes in op een plekje wat je niet ziet. Die vul je dagelijks met pinda’s en je hebt er binnen de kortste keren heel veel vogels op. Dit is de eerste serie. Stevig onderbelicht want de zon stak nogal die middag.
Nou ja Pink Floyd zong het net even anders maar toch, altijd als ik de maan op de foto zet, schiet dit nummer van een van de beste bands ter wereld wel door mijn hoofd. Als ik door de sterrenkijker de diepen van het heelal in staar en me een gevoel van complete nietigheid overvalt kon ik vroeger vanuit onze achtertuin met het blote oog M31 zien staan (ons naburig sterrenstelsel de andromeda nevel. Maar door het strooilicht en die maffe schoorsteen van de Unichema, welke ze in het spotlicht hebben gezet, is er niets meer van te zien. Om een leuke foto van de maan te maken is een redelijke telelens en statief onmisbaar. Probeer het eens en denk er dan om dat de meeste kraters te zien zijn als de maan niet vol is. Volle maan geeft geen schaduwen en die hebben we nu net nodig om aan de randen de kraters te zien.
Drie dagenlang dreef er een dodaarsje in de Stolwijkse vaart achter ons huis. Dat heb ik wijselijk stil weten te houden omdat ik mezelf deze fraaie waarneming compleet gunde. Het betreft vrij schuwe fuutachtigen en zijn nog niet de helft zo groot als een normale fuut. Daarnaast zie je ze best zeer zelden in deze omgeving dus ik was in juichstemming. Eerst mijn camouflagekleed neergelegd en daaronder gedoken uren liggen genieten van de capriolen van de dodaars. Hij kwam zelfs op drie meter afstand van de 400mm lens en dan is het zalig foto’s schieten. Op zondagmorgen was hij plotseling verdwenen, maar de mooie herinneringen heeft hij in pixels achtergelaten om van te genieten.
Bij ons in de tuin krioelt het nog steeds van de salamandertjes. Onder elke emmer die ik optil zitten ze amechtig te zuchten. Ze kijken naar me als personen die dingen doen die het daglicht beslist niet velen kan. Je hebt ook van dergelijke mensen. Ze bewegen zich voort alsof er wagensmeer onder de schoenzolen zit en alsof ze pas gestroopt wild onder hun lange jas vervoeren. Maar deze salamandertjes doen weinig kwaad en zijn eigenlijk best lief. Zoek er eens naar onder oude emmers, stronken hout etc.
Nogmaals een foto serie die ik in de vroege morgen schoot toen de zon nog maar net op was en van die oranje/gele stralen had. Met deze foto’s is verder niets gedaan/bewerkt enkel selectief zijn hier en daar wat druppels verscherpt voor een leuk en apart effect. Morgen wellicht een kans om dit nogmaals te doen, als de dauw meewerkt. Deze serie heb ik allemaal met de 400mm lens geschoten op ongeveer 2 meter van de objecten.
Gistermorgen was de zonsopkomst erg mooi. Ik heb derhalve prachtige shots kunnen maken. Heb wel een beetje met een polarisatie en ander filter zitten stoeien om de sfeer te versterken. Al met al een sprookjesachtig moment. Verwachtte een mooie prinses die elk moment tevoorschijn kon komen en me uitbundig zou kussen. Helaas liepen er enkel koeien en schapen. Ook vanmorgen nog een poging mogen wagen maar de zon wilde niet wat ik wilde en opnieuw ontbrak de sprookjesprinses.
September is in mijn beleving vaak de moeilijkste tijd om iets leuks voor de lens te krijgen in de Krimpenerwaard. Nou ja, de paddestoelen komen er weer aan maar eigenlijk is het ook daar nog net te vroeg voor. Her en der zijn er toch al wat bij elkaar te sprokkelen en een serie van te maken die in ieder geval de belofte in zich draagt dat er meer mooie paddo’s aan zullen komen. Leuk is altijd als je de rupsendoder kan vinden. Dat mooie oranje knotsvormige paddenstoeltje wat op de pop van insecten en rupsen leeft. Het bijbehorende filmpje liet ik al eens zien, maar is te wonderlijk om het bij die ene keer te laten…
Weer eens een niet zo heel moeilijke raadplaat dit keer. In denk dat jullie er wel uitkomen...Het antwoord komt op woendag a.s...
Zomaar wat regels van een lied wat de Nederlandstalige zanger Maarten van Roozenaal ten gehore bracht. Nou ben ik niet zo Vaderlandse liederen gezind als ik eerlijk ben maar Maarten heeft iets wat me in dit lied in ieder geval zint. Ramses Shaffy had dat met sommige nummers ook wel. Los daarvan vind ik zwanen, mits niet uitgebeten in de witte veren, erg mooi. Zeker als je een laag standpuntje kan vinden en een fraai zicht hebt op de waterspiegel. Om te janken zo mooi…
Elk jaar maken wij wijn van eigen druiven. Een heel pittig werkje want je bent er zo een halve dag mee zoet. Maar leuk werk en dus doen we het graag. Gewoon van een ordinaire druif de glorie van Boskoop. Eerst plukken, dan ritsen en hup in een stuk fijnmazig doek door de oude wringer waar ooit menig lange onderbroek in gemangeld werd. Het werkt prima en alle sap komt er zo uit. Toch heel wat frisser dan met blote voeten de druiven vertreden. Dan maar een minder pittige afdronk.
Je ontmoet soms in het leven wel eens mensen waarmee het direct klikt. Mensen die je liggen en die je een gevoel van ruimte geven. Je kan jezelf zijn bij hen en wie wil dat niet? Je hebt ook mensen die geven je een gevoel van beklemming. Ze proberen hun mening op je te leggen. Ze veroorzaken dat er wat haartjes overeind gaan staan als je ze ontmoet. Om de een of andere reden doen ze me denken aan de stinkwants. Niet dat de ontmoeting met deze fraaie wants een gevoel van beklemming veroorzaakt, maar meer omdat ze zonder het te beseffen maar wat voor zich uit zitten te stinken net als die ene groep mensen die een lucht van benauwdheid veroorzaken, een klimaat waarin je lijkt te stikken. Ontmoette deze week een dergelijke vrouw. Ik ben altijd zo blij als ik zo’n type vrouw ontmoet omdat ik dan zo blij ben dat het de mijne niet is…
In het pittoreske dorpje Gouderak staat een heel oud kerkje uit 1658. Geheel uit gele ijsselsteentjes opgetrokken die op hun beurt weer uit de ernaast gelegen rivier de ijssel zijn geoogst. In het boekje Hein en Jonna van de steenplaats (onder de link) (aanrader!) lezen we onder welke erbarmelijke omstandigheden hele families onder het schrikbewind van een steenplaatsbaas werken en hoe ook de kinderen verplicht waren hun prille schouders te zetten onder de zware arbeid. Zes dagen per week werd er twaalf uur per dag of langer gewerkt. Als het plotseling ging regenen dan werden de arbeiders uit hun korte slaap gehaald om de stenen die lagen te drogen met rietmatten af te dekken.
Afscheid van een steenuil. Dat klinkt dramatischer dan het is, want het is slechts voor één seizoen. Het stelletje zit er in het komende voorjaar heus weer en dan wordt het opnieuw genieten geblazen. Waar ze tussentijds verblijven is mij een compleet raadsel. Hoe dan ook, ze zijn nu weg en deze laatste foto’s van de steenuilen schoot ik dan ook op een verstilde morgen in juli dit jaar.
Nog altijd zitten er heidelibelen in de Krimpenerwaard enkel speelt het mindere weer hen behoorlijk parten. Zaten er vorig jaar rond deze tijd tientallen, nu ben je al spekkoper als je er eentje vinden kan. De vroege morgen is zoals altijd het moment om ze op de foto te zetten. Ik maakte deze macroserie gewoon met een voorzetlensje op de compact camera. Het behoeft niet duur te zijn om mooi macrowerk te schieten. Je moet enkel weten hoe je de instellingen zet en de autostand verlaten want daar schiet je niets moois mee in de macrowereld.
Voor mij begint fotografie met goed leren kijken. Niet enkel naar je object maar ook naar de kleur van het licht, de lichtval en veel andere factoren. Mist, kan bijvoorbeeld heel apart fotowerk opleveren. De dauw is een vriendinnetje en afgestorven planten krijgen door haar een nieuwe dimensie in schoonheid.
Soms kom je dingen tegen in de Krimpenerwaard waarbij ook ik moet denken: wat is dat dan? Leuk en leerzaam want een natuurfotograaf is ten diepste (dacht ik) ook een natuurliefhebber en die willen toch ook weten wat ze staan te vangen in hun lens. Vandaag twee zaken weer men zich over kan buigen. Wat is het en van welk dier? Ga er maar weer aanstaan...P.s het is geen kaviaar.
|
|
|
|
|
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
